مردی که به همه چیز علاقه داشت

دل نوشته ها ... روزمرگی ها ... خاطرات یا آلبوم نوشته های من

ادامه بده

نومید مشو جانا .....

بنویس بنویس هی بنویس  حتی اگه هیچ کس هم نخونه.
حتی اگه هیچ کس هم نظر نده.
تو کار خودت رو بکن.
چی کار داری به بقیه
تو بنویس به امید اون روزی که اونی که دوستش داری برات کامنت بگذاره.
شاید نظر اون نظر تو رو عوض کنه.
شاید تو رو از نوشتن منصرف کنه.
شاید هم بگه خیلی خوبه عالیه بازم بنویس.
و تو در حالی که خر کیف شدی روزی صد تا نوشته بگذاری توی وبلاگت.
اصلا می دونی چیه مهم اینه که تو بنویسی حتی اگه اون نخونه.
چرا؟ خب معلومه این طوری حداقل توی خیال اینکه یه روزی نوشته هات خونده می شه خوشی.
اما اگه ادامه ندی چی؟ واقعا چی؟ بگو دیگه؟

نومید مشو جانا       امید پدید آمد
امید همه جانها        از غیب رسید آمد

   + koorosh behzad ; ٩:٥۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/٧/۱٤
comment نظرات ()