مردی که به همه چیز علاقه داشت

دل نوشته ها ... روزمرگی ها ... خاطرات یا آلبوم نوشته های من

ابزارها

سلام؛ شايد هم خداحافظ.
راجع خيلی چيزا ميگيم: اين يه وسيله است.
اين فقط يک ابزاره.
مثلا ميگيم علم و تکنولوژی بايد ابزار باشه يا موسيقی يک ابزاره ؛ کامپيوتر هم ؛ سينما هم .... .
بعضی ها هم ( معمولا قديمی تر ها ) با خود بعضی ابزارها مشکل دارن و اصلا استفاده از بعضی ابزارها رو درست نمی دونن. مثلا موسيقی يا سينما و ... رو ذاتا بد می دونن.
امروزه اينترنت هم يکی از همين ابزارها شده. از همون ابزارها که خيلی ها به راحتی ميگن: اينترنت هم مثل چاقو است ؛ می تونی باهاش خيار پوست بکنی می تونی آدم بکشي. و يه عده هم که اصلا خونه ای که توش اينترنت باشه رو مامن شيطان می دونن.
به نظر من قضيه به راحتی مثال چاقو نيست. حقيقت اينه که هر ابزاری رو وقتی به کار ميگيری به همراهش آثاری رو مياره. و انگار هر کدوم يک روحی دارن که با خودشون به همراه ميارن. نمی خوام بگم استفاده از ابزارها غلطه ؛ نه ما نمی تونيم توی دنيای امروز زندگی کنيم اما ابزارهامون مال هزار سال قبل باشه.
اينترنت هم از اين قانون مستثنی نيست. وقتی اينترنت رو استفاده می کنی عوارضی رو به دنبال داره که بعضی وقتها انسان رو اصل زندگی دور ميکنه. از اون حقيقتی که پس پرده داره ذخيره ميشه و ما نمی تونيم با اندام و حواسمون درکش کنيم. و با مرگ اون حقيقت روشن ميشه و البته برای بعضی انسانها که « موتوا قبل ان تموتوا » رو تجربه کردند.
شايد بايد بعضی چيزها رو کنار گذاشت يا .... .


   + koorosh behzad ; ٢:۳٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/۱٢/٥
comment نظرات ()